Komente, analiza, opinione, krijimtarie e emigrantëve, gjithshka që ju shqetëson do të jetë objekt i "Tribuna e Emigrantit Shqiptar". Kontaktoni TESH

 

Albemigrant Tribuna Shqiptare Lajme

Një alternativë për daljen nga kriza

Nga EDUARD ZALOSHNJA

(Diskutoni për këtë temë)

Kohët e fundit, mësuesja e vajzës time po eksperimenton një sistem të ri për t'i stimuluar fëmijët e klasës së saj të sillen mirë gjatë orës së mësimit. Në thelb të tij është një mekanizëm që inkurajon përmirsimin e sjelljes individuale të secilit nxënës nëpërmjet presionit të interesave kolektive të të gjithë klasës. Kështu, në ditët që të gjithë fëmijët sillen mirë, mësuesja vizaton një yll në dërrasën e zezë. Ndërsa në
ditët që qoftë edhe njëri nga fëmijët sillet keq, ajo fshin një yll. Dhe kur numri i yjeve arrin 10, ajo ble pica për gjithë klasën, e fëmijët festojnë me gëzim fitoren.

Tek po bisedoja me vajzën ditën që klasa e saj arriti të plotësonte për herë të parë numrin magjik të 10 yjeve, mëndja ime, e cila në mënyrë të vetvetishme shpesh gjen paralelizma midis ngjarjeve nga më të rëndomta të jetës së përditshme dhe zhvillimeve të demokracisë shqiptare, filloi të shihte tek BE-ja e NATO-ja mësuesen e vajzës, dhe tek aktorët politikë shqiptarë, shokët e shoqet e saj të klasës. Kështu, në kokën time,
analizova ofertat dhe kërkesat e vazhdueshme që këto dy bashkime të fuqishme i kanë bërë Shqipërisë në 12 vjetët e fundit, si dhe mënyrën grindavece e të cilën i është përgjigjur politika shqiptare atyre, dhe arrita në përfundimin se në qoftë se intelektualët jashtë politikës nuk veprojnë përpara se të jetë vonë, fundi i kësaj dekade nuk është çudi t'i ngjajë fundit të asaj që shkoi.

Çfarë kam parasysh me intelektualët jashtë politikës? Kam parasysh të gjithë ata intelektualë që u zhgënjyen prej shndërrimit të Partisë Demokratike nga një front me aspirata antikomuniste, prodemokratike, e progresive në një parti autokratike me tendenca regressive, dhe që pas atij zhgënjimi, nuk mundën të kapërdinin dot futjen nën çatinë socialiste tw atyre që kishin shkulur flokët nga hidherimi kur ishte
rrëzuar busti i Enver Hoxhës ose që po kameshin në mënyrë të paturpshme në kurriz të shqiptarëve të varfër. Duke patur parasysh limbon në të cilën ndodhen intelektualët e mbetur jashtë politikës, një alternativë logjike për ta do të ishte krijimi i një partie të re që do të prezantohej me një platformë dhe ekip të besueshëm për zgjidhjen e krizës në të cilën ndodhet Shqipëria. Por, fatkeqsisht, koha për ta bërë këtë gjë nuk është e mjaftueshme.
Konfrontimi i fundit Nano-Berisha, paçka se paqësor deri më sot, i ka të gjitha gjasat qw, eventualisht, të përsërisë diçka të ngjashme me katrahurën e shtatorit 1998 * arroganca e Nanos nga njëra anë, e paralajmërimet publike të Ngjelës, Memisë, Haklajt, etj. nga ana tjetër, e ndjellin një percipitim të tillë të ngjarjeve.

Dhe përpara se ngjarjet të percipitojnë për keq, do të jetë në të mirë të Shqipërisë që intelektualët jashtë politikës të koagulojnë një front të përbashkët i cili t'i kërkojë politikanëve shqiptarë dhe partnerëve tanë euroatlantikw që për një periudhë 16 mujore t'i lihet atij në dorë qeverisja e vendit. Në platformën e frontit të intelektualeve, do duhej të përfshiheshin të paktën këto pika: 1- Krijimi i një qeverie teknike me ekspertë të aftë; 2 - Përmirsimi i kushtetutës; 3 - Ngritja e institucioneve bazë të një shteti demokratik nën shembullin e demokracive perëndimore; 4 - Thithja e ndihmës financiare dhe investimeve perëndimore për kapërcimin e kolapsit ekonomiko-energjitik.
Dhe kusht i domosdoshëm që fronti i intelektualëve të ketë shanse t'i bëjë politikanët aktualë të rrijnë në sediljen e pasme të makinës së shtetit për 16 muaj është që t'u japë atyre garanci të plota se në qershorin e 2005-ës do të kenë mundësi të rifuten në një garë të pastër politike për marrjen e pushtetit.

Duke u kthyer atje ku e nisa këtë artikull - tek mësuesja e vajzës time - vlen të theksohet se ajo nuk ka si e mban dot gjallë sistemin e stimulimit të sjelljes së mirë në qoftë se ai nuk jep rezultat - nxënësit e saj nuk mund të nxirren jashtë klasës e të zevëndësohen me të tjerë. Ndërsa euroatlantikët mund ta mbajnë gjallë atë duke i detyruar politikanët grindavecë shqiptarë të rrijnë jashtë klasës për 16 muaj, ndërkohë që intelektualët e pavarur i japin klasës një pamje më europiane. Në qershorin e vitit 2002, euroatlantikët ia arritën t'i detyronin kokat e nxehta të politikës shqiptare të bënin atë që ishte në të mirë të Shqipërisë. Le të shpresojmë që në marsin e 2004-ës ata do të kenë dëshirën të përsërisin një sukses të ngjashëm!