Komente, analiza, opinione, krijimtarie e emigrantëve, gjithshka që ju shqetëson do të jetë objekt i "Tribuna e Emigrantit Shqiptar". Kontaktoni TESH
Historia e shqiptarit Andi
Nga Virxhinia Zarulli
Është vetëm gjashtëmbëdhjetë vjeç. Ç'do mëngjes vete të punojë tek dyqani i luleve dhe më pas në shkollën "Paçinoti" ku vazhdon vitin e dytë me rezultate të mira. Ëndrra e tij të arrijë e të futet në formula uno.
E shikon të mbrrijë me motorin e vogël. Me çantën hedhur supeve nxiton duke u futur në shkollë, shkëmben dy-tre fjalë me shokët. Të gjithë janë si të përgjumur dhe të gjithë do të donin të rrinin një çikë më shumë në krevat siç ndodh zakonisht me gjithë gjashtëmbëdhjetë vjeçarët. Ndërsa tek të tjerët dita fillon pas a shumë në orën tetë, ndryshe ndodh me Andin. Ai ka shikimin më pak të përgjumur sa sa të tjerët. Kjo ndodh se fiks në orën pesë e gjysëm para se të vejë në shkollë shkon të punojë tek një dyqan me lule. Por sa vjeç është ? Vetëm gjashtëmbëdhjetë dhe është kaq bukur kur të jepet rasti të flasësh me të, duke zbuluar se e bën me një dëshirë që të bën të mahnitesh.
Sa adolishentë të moshës së tij do ta bënin ? Pak, shumë pak. Por situata e tij i kërkon të jetë jo vetëm student por edhe të punojë. Është e vështirë ta kuptosh në zonën tonë kur është akoma nën të tetëmbëdhjetat. As na kalon pothuajse në mëndje fare.
Dhe është me të vërtetë i lumtur se në këtë mënyrë mund të ketë pavarësinë e tij dhe nuk do të rëndojë aspak ekonomikisht në kurriz të familjes. "Punoj për të qënë i pavarur dhe për t'ia dalë mbanë në jetë."
Prindërit kanë për të rritur dhe fëmijë të tjerë, një vëlla më të vogël dhe një motër më të madhe. Dhe nuk është e thjeshtë kur mamaja është e papunë. Babi punon në një ofiçinë mekanike duke mbajtur së shumti barrën e familjes. Kështu që Andi ka përveshur mëngët dhe është një djalë me këmbë të mbështetura fort në tokë, që e di mirë atë që do të arrijë, sakrificat duket se nuk po e trembin. Do ti pëlqente të vazhdontë të studionte dhe po të dëgjosh shokët dhe mësuesit e tij do të thonë se ai është me nota të mira. Çuditesh, jo vetëm ndaj një gjëje që adolishentët italianë nuk do ta shihnin as në ëndërr. Punon para se të vejë në shkollë, por dallohet edhe nga të tjerët.
- "Ëndrra ime, shpjegon Andi, është të arrijë tek formula uno, do të qe vërtet një ëndërr të arrija të paktën të punoja aty" dhe kur flet i shkëlqejnë sytë. Ato sytë e tij bojë qielli që shkëlqejnë akoma më shumë në këtë ditë gri me shi, në të cilën vajtëm neve për ta gjetur. Andi flet në mënyrë të përkryer italisht, nuk duket se ka arritur këtu e tre vitë të shkuara ku zbarkoi në Itali nga një traget.
"Kur erdha në fillim këtu më mungonte aq shumë atdheu im Shqipëria" e thotë këtë fjalë me pak trishtim në sy. "Tani jam ambientuar shumë mirë dhe kam bërë shumë shokë e miq".
Kjo është historia e Andit, e këtij djaloshi që bën përpjekje për të studiuar e që do të mundet të studiojë.Përktheu: B.Muçaj
