Komente, analiza, opinione, krijimtarie e emigrantëve, gjithshka që ju shqetëson do të jetë objekt i "Tribuna e Emigrantit Shqiptar". Kontaktoni TESH
Po të ishte Selami në vend të Ngjelës…
Kohët e fundit, është rritur ndjeshëm dëndësia e ngjarjeve politike që meritojnë vëmendje të veçantë në faqet politike të gazetave. Por një ngjarje politike shumë e rëndësishme për jetën e tiranasve të thjeshtë, siç është iniciativa e S.Ngjelës për të filluar protestat masive në kryeqytet, duket se nuk është kapur mirë nga radarët e redaksive të të përditshmeve shqiptare.
Kjo iniciativë e Ngjelës është ngarje e rëndësishme për tiranasit e thjeshtë sepse rrezikon të përsërisë protestat e tre vjetëve më parë në sheshin "Skënderbej", të cilat shpesh degjeneronin në thyerje xhamash dhe kokteje bombash "Molotov". Ata i kishin harruar tashmë protestat e bezdisshme, dhe padyshim e vlersonin faktin që politikanët i kishin transferuar sherret e tyre në institucionet dhe mediat, ose thënë ndryshe, atje ku nuk pengonin funksionimin normal të jetës së qytetit. Por, për ironi të fatit, zhurmën dhe rrëmujën e protestave po e rikthen pikërisht Ngjela, i cili, falë formimit të tij politik anglo-sakson, kishte ndikuar fuqishëm që PD-ja, në dy vjetët e fundit, ta bënte politikën në institucione dhe jo në rrugë.
Paragrafët e mësipërm përmbledhin me pak fjalë reagimin e parë që pata pas leximit të lajmit se iniciativa e Ngjelës ishte përkrahur zyrtarisht nga PD-ja e Tiranës. Por një analizë më e thellë e pasoi këtë reagim në mendjen time. Dhe shkak për bërjen e kësaj analize u bë rikujtimi i një lajmi të 4-5 muajve më parë në gazetën "Tema". Eshtë fjala për lajmin që njoftonte se PD-ja i kishte pas ofruar E.Selamit kandidaturën për bashkinë e Tiranës, dhe se ai nuk e kishte pranuar "për arsye familjare".
Mbaj mend se ditën që lexova atë lajm, i shtyrë nga kurioziteti për të mësuar arsyen e vërtetë të refuzimit, si dhe nga fakti që kisha pas botuar disa artikuj në mbështetje të një kandidature të mundëshme të Selamit, nuk prisja dot sa të flisja me të në telefon. Dhe kur më së fundi ai u kthye nga puna, (ndryshe nga shumë politikanë shqiptarë, Selamit i duhet të punojë me orar të zgjatur që të sigurojë bukën e fëmijve të tij) mësova se ç'fshihej pas "arsyeve familjare".
Sqarimi i tij ishte shumë i shkurtër, dhe me pak fjalë, mund të përmblidhet në fjalinë: "Tre muaj nuk mjaftojnë për të përgatitur fitoren ndaj Ramës - për të, duhen të paktën 12 muaj përgatitje". Duke e njohur Selamin nga afër, nuk pata nevojë për sqarime të hollësishme, por mendoj (dhe shpresoj) se ia vlen që ta ndaj me publikun interpretimin që i bëra përgjigjes së tij. Gjithashtu, mendoj se ia vlen të ndaj me publikun edhe një analizë të gjërave që ai do të kishte bërë ndryshe nga Ngjela në qoftë se kandidatura do t'i ishte ofruar 12 muaj para zgjedhjeve.
Kur Selami përmendi 12 muajt, gjëja e parë që më shkoi në mendje ishte se ai, po ta kishte patur atë kohë në dispozicion, do të kishte filluar që herët kontaktet me të njohurit e tij në Departamentin e Shtetit, Kongresin amerikan, Bankën Botërore, dhe Parlamentin europian, në mënyrë që të siguronte presionin dhe mbështetjen financiare ndërkombëtare për dy iniciativa të rëndësishme: a - kalimin në vartësi të bashkisë të ujësjellsit, ndërmarrjes elektrike, dhe shkollave lokale, dhe b - rritjen e ndjeshme të investimeve në këta sektorë. Vetëm pasi të kishte marrë garanci të plota për mbështetjen e këtyre iniciativave nga aleatët perëndimorë, Selami do të kishte dalë në fushatë me premtimin se administrata e tij do të siguronte 24 orë ujë në ditë, se do të ndërtonte shkolla të reja, dhe se do të përmirsonte ndjeshëm furnizimin e Tiranës me energji elektrike.
Një gjë tjetër që më shkoi ndërmend kur Selami përmendi 12 muajt, ishte se ai, po ta kishte patur atë kohë në dispozicion, do të kishte filluar që herët ndërtimin e një shtabi elektoral profesional, i cili do të kishte vendosur një balancë të arsyeshme midis elementëve spektakularë të fushatës dhe elementëve të tjerë po aq të rëndësishëm për fitoren, sic janë përzgjedhja dhe trajnimi i kujdesshëm i të gjithë komisionerëve dhe vezhguesve të zgjedhjeve, të cilët, në kushtet kur në valle nuk futet policia dhe SHISH-i, mund të garantojnë moslejimin e manipulimeve me listat zgjedhore dhe rezultatet e zgjedhjeve.
Pas realizimit të këtyre elementëve të rëndësishëm të fushatës, nuk do të ishte çudi që Selami t'I fitonte zgjedhjet. Por për hir të argumentit, këtu po zgjedh të mos merrem me rastin e rënies së lekut "kokë" për të. Ajo që është e rëndësishme për çka po ndodh sot, është të hamëndësohet se cfarë do të bënte Selami në rast se leku, sic i ra Ngjelës, do të kishte rënë "pilë" edhe për të.
Me aq sa e njoh Selamin, kam bindjen se ai do të bënte atë që B. Mustafaj (një politikan tjetër i PD-së me stofë perëndimore) bëri para tre vjetësh - do të mearrte mbi vete përgjegjësinë e humbjes, duke e pranuar denjësisht atë. Dhe ndryshe nga Mustafaj, i cili pas pranimit të humbjes ndëjti relativisht pasiv, Selami do të bënte të pamundurën që PD-ja të mos protestonte në sheshe, dhe do ta inkurajonte atë që t'i kanalizonte protestat vetëm në forumet institucionale shqiptare dhe ato ndërkombëtare. Në këtë mënyrë, ai do t'i shpëtonte militantët nga ngjirjet e përditshme të zërit në qëndrën e Tiranës, ndërkohë që PD-ja do të arrinte fitore politike që nuk i ka arritur kurrë me ngjirjen e zërit dhe thyerjen e xhamave.
Duke e mbyllur këtu analizën time hipotetike, shpreh bindjen se ndër lexuesit që patën durimin të më ndjekin deri në këtë rresht të artikullit, nuk janë të paktë ata që prej së largu më pyesin: "E çë pastaj?!". Për këtë kategori lexuesish, kam këtë përgjigje: Shëmbujt pozitivë në politikën shqiptare nuk gjenden kollaj. Për këtë arsye, sa herë t'i gjej, nuk do të lodhem së shkruari për ta. Dhe përderisa ka gazeta që botojnë artikuj si ky, nuk do të pushoj së dërguari ata në redaksitë përkatëse. Dhe, së fundi, përderisa ka lexues që i lexojnë deri në fund artikuj të tillë, nuk do ta quaj të humbur kohën e harxhur për shkrimin e tyre.
