Komente, analiza, opinione, krijimtarie e emigrantëve, gjithshka që ju shqetëson do të jetë objekt i "Tribuna e Emigrantit Shqiptar". Kontaktoni TESH

Albemigrant Tribuna Shqiptare Lajme

Çështja Odisea Cenaj- Opinione.

Mbledhur e përkthyer nga Mimoza Daka

 

Janis Mavronatis - kryetar i bashkisë së N. Mihanionës
Po të ishte grek, asnjë problem

Të paktën 700 të huaj dhe të riatdhesuar jetojnë në bashkinë tonë paqësisht dhe pa probleme. Fakti kryesor që tregon për mentalitetin joracist të banorëve është se shumica prej tyre janë refugjatë. Janë mikpritës dhe këtë e kanë treguar shumë herë. Janë mikëpritës dhe këtë e kanë treguar shumë herë. Odisea Cenaj nuk është nënshtetas grek dhe është dita e festimit të eposit shqiptar. Po të ishte grek nuk do të kishte probleme.

Krisotos Colakis - professor I fakultetit Pedagogjik Aristoteli të Selanikut
Do të krenoheshim po të ngrinte flamurin…

Shkolla e vërtetë është ajo e cila nuk shërben për qëllime të caktuara, por edukon të rinjtë sipas idesë së "njerëzimit" dhe të drejtimit të saj universal. Një shkollë e tillë do të mund të kishte emblemën e saj Prometheun e Eskilit, Antigonin e Sofokliut, një grek, një shqiptar, një turk, një irakian, një amerikan dhe një kinez. Në një shkollë të tillë, miq të Mihanionës do të krekoseshin të ngrinte flamurin O. Cenaj, I cili është dh embetet grek, përderisa ka përvetësuar në mënyrë të shkëlqyer kulturën greke. E thonë baballarët tanë. A ka gjë më të çmuar?

Niko Papadhopulo - deputet I Partisë Socialdemokrate në Suedi, kryetar I Lidhjes Ndërpalamentare Botërore të politikanëve homogjenë
Është e drejtë demokratike

Si emigrant, shumë kohë më parë se të marr nënshtetësinë suedeze, kam mbajtur në fund të dhjetëvjeçarit të 70-të dhe flamurin e vendit dhe flamurin e partisë social-demokrate në shumë manifestime dhe ndërmjet tyre dhe në varrimin e Ufof Palmes. Kjo do të thotë nderim jo vetëm kundrejt një emigranti, por dhe nder për Suedinë. Greqia e cila është bërthama e demokracisë, duhet të ishte kryelartë për një fëmijë shqiptar, i cili erdhi si emigrant dhe qëndroi në Greqi, ashtu si dhe ne shtatë milionë grekë të diasporës që u gjendëm dhe u ngulëm në anën tjetër të botës, pa humbur aspak nga heleniciteti ynë. Është një e drejtë demokratike e Odise Cenait përderisa është i pari në mësime, të mbajë flamurin dhe helenizmi duhet të jetë krenar për këtë gjë. E kundërta do të ishte gabimi më i madh për një shoqëri, sepse n.q.s ne s'do të adoptojmë emigrantët e huaj, përse popujt e tjerë të na adoptojnë ne?

Dhimitër Peklivanidhi - ish kryetar i këshillit të të rinjve të diasporës greke
Çështje personale

Në shoqërinë shumëkulturore të Belgjikës, një temë e tillë, kurrë nuk do të merte një shtrirje të tillë. Më e mundshmja, nuk do të diskutohej fare. Jemi mësuar të bashkëekzistojnë më shumë kombësi, por dhe të respektojmë vendin i cili ofroi kushte më të mira jetese prindërve tanë - të cilët u gjendën atje si emigrantë ekonomikë dhe tek ne, brezin e dytë dhe të tretë, shumë shanse për t'u arsimuar dhe për t'u bërë qytetarë të dobishëm. Asnjëri nga ne nuk do të humbiste ndërgjegjen e tij kombëtare n.q.s do ti jepej me çdo lloj mënyre mundësia për të mbajtur simbolet e vendit ku jeton. Por me veprimin e tij, do të nderonte atë vend I cili përkrahu emigrantët dhe u ofroi në kohë të vështira, mundësinë për të jetuar me dinjitet.

Jorgo Ciakalo - dekan i fakultetit pedagogjik të universitetit Aristoteli të Selanikut

Duhet të shqetësohemi për faktin se shoqëria jonë është mësuar me veprime të tilla absolutisht të papajtueshme në qytetërimin tonë. Por duhet të shqetësohemi veçanërisht për klimën sociale që mbizotëron dhe lejën të gjithë ata të cilët bëjnë të tilla veprime duke pretenduar me pavërtetësi se përfaqësojnë "ndjenjën e përbashkët". Nuk e përfaqësojnë. Përfitojnë veç sistematikisht me faktin se shoqëria nuk reagon, por thjesht i ndjek me pasivitet. Pranuan përdorimin e karakterit mistik të shprehjes " shoqëri provinciale" nga të gjithë ata të cilët e quajnë në mënyrë brutale, ndërkohë nuk raguam mjaftueshëm ndaj një djallëzimi gjithmonë e në rritje të atyre të rinjve, të cilët shpesh herë në mënyrë të fuqishme mbështesin aleancën. Tërheqja e Cenait, duhet të na zgjojë. Dorëzimi i të pafuqishmëve nga të drejtat e tyre përbën treguesin më se të qartë të dobësisë së qytetarëve për të mbështetur në praktikë parimet bazë të qytetërimit demokratik.

Një Mihanionë tjetër
Deklaratë e banorëve
Përveç asaj Mihaniona që u bë e njohur nëpërmjet medias, ekziston dhe një tjetër. Kjo është Mihaniona e logjikshme, dinjitoze dhe njerëzore.Një shoqëri tolerante që funksionon pa kufizime shoqërore, dallime fetare dhe nacionalizma të theksuar. Kjo Mihaniona tjetër, pranon emigrantët ekonomikë, bashkëpunon me ta, i jep mundësi dhe i admiron kur duhen admiruar. Nuk i ka smirë, si në rastin e Odiseas, as nuk mendon se vendi kërcënohet nga flamurmbajtës të huaj. Përkundrazi, siç ndiheni krenarë me rastin e olimbionikëve të huaj, po kështu ndjehemi krenarë dhe në rastin e një nxënësi flamurmbajtës. Kohët e fundit, këtë mIhanionë tjetër, nga burimet zyrtare e kufizuan në 5% të qytetarëve. Jo jemi shumë më tepër dhe këto shifra janë arbitrare. Konsiderojmë antidemokratike dhe jo të rregullta proçedurat të cilat na çuan në këtë gjendje. Shtrojmë pyetjen nëse 65 autorët prezent në mbledhjen e prindërve dhe vendimet që morrën përfaqësojnë 380 anëtarët e shoqatës së prindërve të shkollës? Bëjmë pyetjen gjithashtu nëse 20 nxënësit të cilët sipas udhëzimeve të prindërve përfaqësojnë 98% të 190 nxënësve të gjimnazit, siç u referua nga media?
Duke përfunduar do të donim të siguronim se Odisea nuk është vetëm. Tashmë e di, se ka mbështetjen e shtetit dhe të njerëzve të inteligjencës. Ta dijë gjithashtu se ka mbështetjen e një pjese të madhe njerëzish, atë të një tjetër Mihanione. Të atyre që ndjehen të hidhëruar, të inatosur, të egërsuar dhe të poshtëruar për çdo gjë që ndodh në vendin e tyre. Kjo deklaratë shoqërohet nga 50 firma.

Shkolla fillore 2 e Nea Mihanionës

Mësuesit dhe mësueset e shkollës fillore së 2-të të Nea Mihanionës, gjenden në pozitë të vështirë, ndiejnë frikë dhe turp për ngjarjet që zhvillohen në vendin tone.
Jemi në pozicion të vështirë, sepse fëmijëve të gjimnazit, të cilët ishin nxënësit tanë, u mësuam së pari dashurinë për njeriun duke konsideruar "pranë" jo vetëm atyre që vuajnë dhe gjenden skajeve dhe gjenden skajeve të botës të cilëve u çojnë tone ushqimesh dhe ilaçesh, por dhe fqinjin tone, i cili për arsye mbijetese braktisi vendin e tij.
Frikë sepse si mësues shohim shkollën të jetë degjeneruar në një process shkresash burokratike, pa asnjë mundësi ndërhyrje në formimin e personalitetit të të rinjve.
Turp sepse në prag të përvjetorit të Rezistencës së Popullit tone ndaj pushtimit të egër nazist, u mundën nga një adoleshent shqiptar. Ndoshta pasnesër (28 tetor) do të dukej të kishin flamurin e dinjitetit në gjysëm shtizë. Se për simbolet që dëgjojmë përditë, e konsiderojmë pretekst. Mendojmë se nuk ka më grek se grekët të cilët dënojnë pabarazinë në shkollë dh ekufizimet shoqërore.
Mësuesit dhe nxënësit e shkollës:
G. Gaziotis
K. Galahtos
Z. Gelu
F. Dhuga
H. Karajiani
Th. Leftherudhis
G. Mavrudhis
I. Miciokapa
A. Brozaka
V. Milona
E. Nikolaidhi
N. Ksanthupolos
G. Papaleonidhas
S. Papuci
S. Pancaridhia
A. Tavlaridhis ( drejtor i shkollës)
V. Ciakiris
T. Ferveli

Mbledhur dhe perkthyer nga Mimoza Dako

---

---