Komente, analiza, opinione, krijimtarie e emigrantëve, gjithshka që ju shqetëson do të jetë objekt i "Tribuna e Emigrantit Shqiptar". Kontaktoni TESH

 

Albemigrant Tribuna Shqiptare Lajme

A është turp të jesh shqiptar e të flasësh gjuhën shqipe ?!

Nga MIMOZA DAKO, Drejtore e redaksisë së gazetës "Vëzhguesi" që botohet në Selanik, Greqi

Shenim : Titulli i këtij shkrimi u vendos nga Tribuna Shqiptare pasi shkrimi kishte ardhur pa titull. Klikoni këtu per te lexuar shkrimi e plote që na u dërgua më pas nga autoria. - Tribuna Shqiptare

Shqipërinë as e kanë njohur e parë ndonjëherë, ose mund t’u ketë mbetur në kujtesën e largët fëminore kur tërhiqeshin pas fustanit të nënës në radhët për një tallon mish apo një kile gjizë.

-Përse duhet të pohojë se është nga Shqipëria, kur sheh se e përbuzin e largohen sikur të ketë sëmundjen më të tmerrshme të shekullit?

Edhe nga Afrika po të thoshte se ishte (paçka se është i bardhë) do ta afronin më tepër.

E pra mesa duket ky qenka mallkimi ynë!

Ndoshta do t’ju duket se e fillova pak si sëprapthi këtë shkrim, por në të vërtetë ky është një duf e mllef që del prej shpirtit, kur sheh se fëmijët tanë, më të pafajshmit e kësaj bote do të jenë trashëgues të këtij mallkimi të hershëm.

Gjuha shqipe, e lashtë sa bota thërret e ngjiret e jehona e saj shpërndahet në gjithë globin për të mos u harruar, por fatkeqësisht, jo të gjithë e dëgjojnë.E them këtë sepse sheh fëmijë të cilët nuk dinë asnjë fjalë shqip ose e flasin atë për turp.Dhe ata s’kanë faj, as më të voglin faj. Nuk janë ata fajtorë se përbëjnë mbi 72% të nxënësve të huaj në gjithë Greqinë, nuk janë ata fajtorë për indiferencën dhe injorancën e pajustifikueshme të prindërve të tyre, të cilët gëzohen për fëmijët e tyre që shkojnë rregullisht në kurse private të gjuhëvë të huaja, apo se janë të parët e shkollës, madje ndjehen dhe krenarë në qoftë se fëmija e tyre mund të mbajë flamurin grek, sipas traditës së shkollave greke.

Flamujt e gjithë botës le të ngrenë me respekt për vendet që u hapën dyert, por mbi të gjitha të ndjehen shqiptarë.Ky është dhe amaneti i të parëve tanë.Nuk do të thotë të jesh nacionalist, kur ruan dhe trashëgon gjuhën e të parëve, me të cilën të nanuriti nëna në djep, gjuhën e cila të ngroh shpirtin kur të dhemb, gjuhën me të cilën i lutesh perëndisë, gjuhën me të cilën jep shpirt çdo njëri.

Sami Frashëri thoshte: “Me sa mbahetë kombëri e një kombi? Më parë me gjuhët të ti.Gjuha është m’e par’ e m’e madhe shënj’ e një kombërije. Gjuha me se mbahetë ? Me shkronja. Një gjuh’ e pashkruar s’mund të qëndronjë shumë kohë e paprishurë.

…Sot shumë shqipëtarë, munt të themi, s’janë shqipëtarë as me mënt as me zëmrë, kombin e tyre e gjuhënë s’e duan as e nderojnë, s’duanë të këndojn’ e të shkruajnë në gjuhët e tyre, edhe shumë kanë turp edhe të flasin, shqip ! Po në kanë ata turp të thonë që Shqipëria është mëma jonë, Shqipëria ka më shumë turp e dhuni të duketë që ka të tillë bij !Kombi shqipëtar s’është komb për të pasurë turp prej tij ; të qënët e një njeriu nga një komb kaqë trim e kaq i xgjuarë, s’është turp, po nder i math. Në ka mbeturë pas kombi ynë, s’është faj’ i ti, po faji ynë ; në ka mbeturë gjuha shqip e pashkruarë, s’ka mbeturë se është gjuhë e ligë e e metë, po vetëm se s’jemi kujdesurë na ta shkruajmë. S’na ka faj gjuha, faji ësht’ yni. »

E pra faji ynë është kur fëmijës nuk i flasim shqip, të paktën në shtëpi, faji ynë është kur fëmijës nuk i lexojmë një përrallë në shqip. Faji është yni kur përtojmë apo neglizhojmë të çojmë fëmijën në ato pak kurse të gjuhës shqipe falas, të hapura nga shoqata të ndryshme këtu e tre vjet më parë në Greqi e gjetkë. Mos vallë i pengoi kush ?

Mësues vullnetarë të cilët ditën e vetme të pushimit e sakrifikojnë për të mësuar këta fëmijë. Shohim me keqardhje se nga mijëra fëmijë që janë, të paktë janë ata që ndjekin këto kurse. Numëri I tyre s’i kalon të 20-tët. A i keni pare e dëgjuar sa bukur reciton në shqip Anisa Topçiu nga Korça, Xheni Leka nga Shkodra, a i keni pare sa bukur shkruajnë me duart që u dridhen nga ndrojtja se mos bëjnë ndonjë gabim, a i keni dëgjuar të flasin aq saktë madje dhe në dialektin e krahinës së tyre Amarildo Gjonin nga Mirdita apo Xhudi Bujarin nga Cërriku I Elbasanit, e sa fëmijë të tjerë me të cilët do të njiheni kur të mbarojë viti shkollor.Ku janë fëmijët e tjerë ?

Mos vallë prindërit e tyre presin t’u shkojnë nëpër shtëpitë e tyre (falas kuptohet) këta mësues?

Por më keq se indiferentizmi egziston dhe ligësia tek disa individë të cilët ca nga vetë ata, ca të shtyrë si vegla qorre mundohen të shuajnë këto përpjekje, që bëhen nga këta mësues, rilindas të kohëve tona.

Është e natyrshme se një frymë e tillë ndikon negativisht, por kjo s’do të thotë se pengesat janë të pakapërcyeshme. Kohët e fundit, me iniciativë të një grupi intelektualësh të diasporas shqiptare, me një letër të hapur iu drejtuan personaliteteve të shtetit shqiptar, lidhur me këtë shqetësim, për të kërkuar një zgjidhje nëpërmjet shtetit. Kemi dëgjuar shpesh se “shteti shqiptar është i varfër” por shteti dhe kombi shqiptar do të varfërohen akoma më shumë kur nesë këta 70000 fëmijë shqiptarë të cilët jetojnë sot në Greqi, e mijëra të tjerë në gjithë botën do të humbasin gjuhën amtare.

Dhe faji është i yni dhe i askujt tjetër!