Komente, analiza, opinione, krijimtarie e emigrantëve, gjithshka që ju shqetëson do të jetë objekt i "Tribuna e Emigrantit Shqiptar". Kontaktoni TESH

 

Albemigrant Tribuna Shqiptare Lajme

POETËT JANË ZOGJ QË KTHEHEN!
"METAFORA E ARRATISUR" -Përmbledhje me poetë të mërguar-

"RIVA H."-tregime dhe ese nga Arbër Ahmetaj
Botoi shtëpia e arteve dhe botimeve

"Mergimi A&B"Tiranë-Gjenevë-Prishtinë
Nga: Granit SOKOLI

Një promovim i rrallë…
"Promovimi i sotëm -tha në hyrje të fjalës së tij poeti Hamit Aliaj- bart në vetvete një metaforë të dhimbshme dhe është i rrallë. Së pari, është rast i rrallë, ose i vetmi në Shqipëri, ku promovohet një libër me 15 autorë të gjallë, e theksoj të gjallë, dhe asnjëri prej tyre s'është pjesëmarrës në lindjen e librit të tij. Së dyti, është botimi i parë i këtij lloji në Shqipëri dhe për këtë kolanë që ka nisur Bislim Ahmetaj e përgëzoj duke shpresuar dhe besuar që në botimet e ardhshme të gjejmë tashmë mërgimtarët Skender Buçpapaj, Ilirjan Zhupa, Rudolf Marku, Sami Milloshi e shumë të tjerë që i dhanë jo pak letërsisë shqipe.
Kur e mora këtë libër për ta redaktuar dhe i bëra një parathënje modeste, pikësëpari vërejta vlerat, por edhe asociacionet i pata të shumta. Thashë, tashmë guri tragjik që e ndante Shqipërinë terësore është thyer. Planeti është bërë i vogël e megjithatë mallkimi i hershëm na ndjek. Shumë krijues madje krenari e jona jetojnë larg, si në rilindje, dhe kanë statuse të çuditshme: në këtë botë të vogël ende disa prej tyre s'mund ta shohin atdheun e vet. Paradoks, apo jo? Është e rëndësishme të theksohet se tema zotëruese nuk është vetëm malli për dheun e vet, por është tema e qënjes, tema e lirisë dhe koha. Kjo është domethënëse dhe dëshmon përmasë arti universal. Ata janë edhe një urë e rëndësishme e lidhjes së kulturës sonë kombëtare me kulturat tjera të njeriut të kësaj bote, edhe një përmirësim i imazhit, mjerisht të përkeqësuar të atdheut të shqiptarëve.

Titulli "Metafora e arratisur" është i dhimbshëm…
Çdo botim i parë i një lloji të caktuar ka dy fate: i pari fat është se vihet në shënjestër të kritizerëve për mangësitë e mundëshme. Por fati i dytë është më ogurmirë, sepse njëshi është fillimi. Pra Bislim Ahmetaj dhe shtëpia botuese "Mërgimi A&B" kanë fat të quhen fillimi i një gjëje të rëndësishme për kulturën tonë. Kur shikon gjeografinë e prejardhjes së autorëve të kësaj përmbledhje bëhesh disi entuziast: Nga Berati vijnë Mardena Kelmendi dhe Vitore Stefa Leka, nga Tirana Ejvis-Maria Xhajanka, Arbër Ahmetaj nga Tropoja, Sokol Rrogami nga Gjakova, Leomi nga Shkodra, Ramiz Cacaj nga Deçani, Dashnim Hebibi nga Presheva, nga Peja Lirie Berisha Malaj, Luan Burimi nga Kolonja, Liman Zogaj nga Malisheva, Bekim Hashani nga Obiliqi, Gani Azemi nga Lipjani, Kadri Osmani nga Makreshi i Poshtëm, Arsim Ferizi nga Ferizaj etj. Në botimin e ardhshëm besoj se do të kemi nga Dodona, pra Çamëria, Tetova dhe Ulqini. Një gjeografi e ëndërruar por krejt natyrale, apo jo? "Metaforë e arratisur"! Titulli i librit. I dhimbshëm. Metaforë e arratisur në kohë të vështira, por poetët janë zogj që kthehen. Ata do të kthehen me më shumë diej dhe metafora. Nuk do t'i njohë vetëm qeni i shtëpisë si tek Odiseu, do t'i njohin të gjithë, sepse pikë së pari po i njohim me botime të tilla.

Prozë me intensitet të lartë dhe gjuhë të veçantë...
Shkrimtari Besnik Mustafaj tha: "është një kënaqësi për mua që marrë pjesë në këtë promovim jo thjesht se isha redaktor i vëllimit me tregime "Riva H.", por edhe sepse mund të kem qënë nga lexuesit e parë të Arbër Ahmetajt. Në këtë libër gjendet edhe një ese, "Gjarpërinjtë-agjentët e kaosit", një ese për gjarprin dhe gjarpërinjtë të cilën unë ua rekomandoj ta lexoni. Prozat e tij janë të shkurtëra çka ka anën e vet të mirë, sepse kanë një intensitet shumë të lartë. Por një shkrimtar, edhe pse mund të jetë i madh, nuk mund të jetë kurrë me vlera të konsoliduara horizontalisht apo veç në rritje. Të gjith shkrimtarët kanë relievin e tyre, uljet dhe ngritjet e veta. Rrjedhimisht mund të them se disa proza të këtij libri do të mbahen mend për intensitetin e lartë dhe gjuhën e veçantë, ndërsa në disa të tjera, duket sikur autori dëshmon njëfarë lodhje. Autori mund t'i kishte zhvilluar më gjatë ato subjekte, që duken si të ngrira. Megjithatë, në shumë raste, pavarësisht se tregimet duken sikur janë lënë në mes, autori i ka konceptuar vet si të tilla dhe ato ngjajnë po aq bukur. Unë e përshendes daljen e këtij libri.
Së dyti unë do të veçoja se lindja e një shtëpie botuese është gjithmonë një gëzim për lexuesin dhe unë, si lexues, e përshendes shtëpinë botuese "Mërgimi A&B". Botimi i përmbledhjes "Metafora e arratisur" është një punë shumë e lavdërueshme, pasi në shumicë absolute njerëzit që janë në mërgim janë njerëz të ditur, të shkolluar, janë njerëz më ndjeshmëri të lartë që kanë nevojë t'i shprehin njohuritë, dijet, ndjeshmëritë e veta. Por mërgimi ka edhe vështirësi: ai ua vështirëson vendosjen e kontakteve që i dëshiron çdo autor, lidhjen e tyre me lexuesit. Shtëpia botuese "Mërgimi A&B" duket e angazhuar në këtë ndërmarrje, po bën një punë të mirë si për vetën e saj, për ata autorë që u mungon lexuesi dhe së fundi për vetë lexuesin shqiptar të cilit i mungon kjo krijimtari, krijimtaria e shkrimtarëve dhe artistëve shqiptarë të mërguar. Unë e përgëzoj edhe një herë botuesin, zotin Bislim Ahmetaj për këtë punë që ka filluar dhe ju ftoj ju të gjithëve që ta ndihmojmë dhe të jemi bashkëpunëtorë të tij. Një shtëpi e mirë botuese në kushtet e Shqipërisë është një vepër e përbashkët e të gjithë dashamirëve të letërsisë. Ju faleminderit dhe udhë të mbarë dy botimeve të reja të Mërgimit.

Prozë moderne me simbolikë origjinale...
Gazetari i tvsh-së dhe poeti Leka Ndoja tha se e konsideronte vetveten si njohës të mirë të krijimtarisë letrare të Arbër Ahmetajt. "Arbri- tha L.Ndoja - është njëri prej përsonaliteteve të pakta që e kanë formatuar vetvetën gjatë këtij dhjetëvjeçarit të fundit. Fillimisht ai iu paraqit lexuesit me poezi, por shume shpejt në mënyrë tronditëse u hodh guximshëm tek proza dhe jo të një prozë e zakonshme. "Fletë-hyrje për në varr" romani i tij i parë, ishte një risi e fillimit të viteve 90. Qysh në vitin e parë ky libër u propozua për çmim të parë të republikës në konkursin kombëtarë të letërsisë, por skeptikët e rrëzuan atë libër. Ata menduan se ishte herët të vlersohej një libër i tillë. Unë kam pasë besim se ai ishte fillimi i një letërsie të re, siç kam pasur besim tek autori i tij. Arbër Ahmetaj na ka ardhur jo vetëm në fushën e prozës, por edhe atë të analizës. Është befasues formimi i tij si diplomat dhe njohës i shkëlqyer i gjeostrategjisë. Edhe pse i diktuar prej kushteve që të mos jetë pjesë e zhvillimeve të përditshme në Shqipëri, ai është duke bërë një shërbim të vyer nëpërmjet shkrimeve të tij për qytetarët shqiptarë, kudo që ata e marrin gazetën kombëtare "Bota Sot". Proza e tij është një prozë moderne, aspak skematike, e cila buron nga një realitet i njohur dhe i përjetuar, të cilin ai ia përcjell lexuesit përmes një simbolike të fuqishme, krejtësisht origjinale. Proza e tij ka përfituar shumë edhe nga fakti që ai është edhe poet. Në tregimet e këtij vëllimi, pavarësisht subjekteve e kohës në të cilën janë shkruar ndihet prezenca e liqenit të Gjenevës, afër brigjeve të të cilit jeton tani autori. Prania e liqenit siç duket ia ka shtuar edhe më shumë thellësinë mjegullimit egzistencial të prozës së tij.
Gjithashtu, desha të uroj botuesin e "Mergimit a&b" për këtë buqetë poetësh dhe poezish që ka sjellur në atdhe përmes "Metaforës së arratisur". Ata prezantohen së bashku dhe shumica prej tyre sjellin vlera poetike ndërsa botuesi B. Ahmetaj, ka pasur mirësinë t'u japë nga "një vizë hyrëse" tek njëri-tjetri dhe tek lexuesi shqiptar. 15 poetë shqiptarë në antologjinë e parë me poetë modernë të emigruar, që besoj se do të pasohen me emra të tjerë...!
"Mergimi a&b" do t'u rrijë pranë krijuesve të mërguar...
Botuesi Bislim Ahmetaj duke falenderuar pjesmarrësit, gazetarë, poetë, prozatorë dhe miq të autorëve që prezantoheshin foli shkurtimisht për historikun e entit të tij botues, i specializuar në botimin librave të autorëve të mërguar. Ai tha se "Mergimi a&b" do t'u rrijë pranë këtyre krijuesve sepse ata nuk janë aspak më të patalentuar se sa krijuesit që jetojnë brenda vendit. Shtëpia botuese "Mergimi a&b" është themeluar pikërisht për të lehtësuar afrimin e tyre me këtë lexues, për të shmangur spekulluesit dhe botuesit piratë, që botojnë libra ilegalisht apo që edhe nuk i botojnë fare veç vjelin të ardhurat e krijuesve të emigruar. Përveç letërsisë dhe publicistikës ai tha se do të botonte edhe kujtime, albume familjare, punime diplomash të studentëve shqiptarë që studiojnë jashtë vendit.
***

SHKRIMTARI I MËRGUAR MBI KUFIJTË E TRADICIONALES
Libri "Riva H", i Arbër Ahmetajt, një risi ne letërsinë bashkëkohore
Nga Arben Çejku

" Ne tregimet e Ahmetajt, si në një pasqyrë deformuese, ngrihet një bote e bllokuar, e paralizuar nga frika, dyshimi, sëmundja, vdekja dhe mungesa e sensit... "

Pavarësisht se arti nuk njeh kufij, gjithsesi, Arbër Ahmetaj mbetet një shkrimtar i mërguar. Prej disa vitesh jeton ne Zvicër, ku ka krijuar disa vepra ne prozë dhe poezi. Kolanës se botimeve te tij i është shtuar përmbledhja me tregime "Riva H" e botuar nga shtëpia botuese "Mërgimi A&B", e cila është përcjellë nga kritika si një arritje kulmore e autorit ne gjininë e tregimit.

"Riva H"

"Riva H" është titulli i një prej 30 tregimeve të librit me të njëjtin titull. Libri i fundit i Ahmetajt shënon një risi në letërsinë shqiptare jo për arsyen e thjeshtë se ai krijon jashtë vendit, jo se ajo është një "letërsi mërgimtare" tradicionale, ku gëlon malli për atdheun dhe nostalgjia për heronjt dhe patetizmi për progresin. Risia e librit mbështetet ekzistencialisht në elementë që dallojnë artin nga jo arti, amatorizmin nga profesionalizmi, sprovën nga arritja. Në vetvete, tregimet e Ahmetajt nuk janë fabula që të ngjethin mishin me fatin e heronjëve të tyre, apo epope që të zgjojnë ëndrrën e të parëve, por janë gurë të çmuar arti në përpjekjen për krijimin e një tradite të re në letërsinë shqipe. Nuk është lakmia për modernizmin apo rrymat eksperimentale, por ngjeshja fort në truallin e traditës krijuese shqiptare. Një nga tregimet që e simbolizon qartë tendencën kreative dhe filozofike te autorit është tregimi "Guri". "Guri" është një nga tregimet më të arrira shqiptare, qoftë për gjuhën, stilin dhe këndvështrimin filozofik. "Guri", një reminishencë e letërsisë ekzistencialiste, është një klithmë, është një thirrje për të lëvizur nga gjendja. "Më mirë në ferrë sesa në themel të një muri që ndërtohet jashtë dëshirës sime dhe larg mundësive të mia për ta penguar ndërtimin e tij", shkruan autori. Në të njëjtën linjë është edhe tregimi "Poshtërimi", i cili është një fokus ku shihet njeriu sot në dyzimin e tij, në udhëkryqin e përditshmërisë. "Ishte i bindur se duhej t'u largohej njerëzve, në vetmi të gjente një zgjidhje, një rrugëdalje...". Pavarësisht fatit tragjik të heroit, autori nuk shihte një rrugë-zgjidhje tjetër. Ky tregim dhe ndonjë tjetër nuk e shpëtojnë autorin nga emocinet fataliste. Në përgjithësi tregimet e Ahmetajt nuk e kanë optimizmin gazmor, por ato të ndjellin drejt skutave të erëta të njerëzores, aty ku ngre krye dyzimi ynë ekzistencial, aty ku vihet në provë morali ynë, aty ku kërkohet kapërcimi i gjendjes. Një tregim i sforcuar është "Neveria", por jo "Statuja" apo "Qentë", "Lenini", "Gjarpërinjtë" etj.

Tregimet e një letërsie poetiko-filozofike
Disa nga veçoritë artistike të veprës "Riva H", por në përgjithësi të prozës së Ahmetajt, janë fabulat me motive që gërshetohen në kohë, duke rrokur hapësira epiko-legjendare deri tek e ardhmja pa formë. Vendlindja e tij, Tropoja, është një kështjellë, ku autori shpesh nuk kursen të marre "lëndën e pare", jo vetëm heronjt, por edhe stilin e rrëfimit apo metaforat e gjendura me shumicë. Në disa raste, mbipërdorimi i këtyre elementëve, përfshi edhe frazën e tij te ngjeshur, krijojnë hapësira për devijimin nga stili i zakonshëm i autorit. Në përgjithësi, tregimet e "Riva H", janë shkruar mbi bazën e monologut, për të krijuar me shumë hapësirë mendimi, duke e lëvizur prozën nga letërsia e mirëfilltë, drejt stilit poetiko-filozofik. Përreth njeriut në dilemë, ngrihen pikëpyetjet e ekzistencës së tij përmes një arti epiko-lirik dhe një larmie tregimesh, që, se bashku, fare mire, mund të përbënin një roman eksperimental, ku nuk ka nevojë për sforco të madhe për të kaluar nga njëri kapitull tek tjetri.
Shkrimtari dhe publicisti Arbër Ahmetaj, tashmë ka zënë një vend nderi ne rrethet letrare shqiptare dhe zvicerane, duke u bërë një emër i preferuar. Emra të njohur si Marie-Rose Genoud, Marius Dobrescu, Michel Pichon, Charles Pralong etj, theksojnë vlerat e veçanta të krijimtarisë së tij. "Në tregimet e Ahmetajt, si në një pasqyre deformuese, ngrihet një botë e bllokuar, e paralizuar nga frika, dyshimi, sëmundja, vdekja dhe mungesa e sensit. Forca e përshkrimit psiko-analitik na zhyt në një formë jete të reduktuar, ku fantazmat trupëzohen prej fuqisë së fjalëve, në bukurinë e errët të një shkrimi tronditës", thekson Genoud. Për Dobrescun, e "LuceafaruI", "proza e Ahmetajt është e ashpër, kërcëllitëse dhe e ftohtë. S'ka shenjë diplomacie në prozën e tij". "Shkrim që luhatet mes letërsisë, esesë dhe filozofisë", e ka cilësuar prozën e Ahmetajt Pichon i "Le Nouvelliste". Ndërsa Charles Pralong në "Le Courrier", vlerëson se në prozën e Ahmetajt ka "filozofi, mitologji, histori mbi një vend që vdekjen e mban ne gji si foshnje"...

"Metafora e arratisur" vjen ne Shqipëri
Shtëpia botuese "Mërgimi A&B" ka nisur një tradite të re botimesh, duke u fokusuar tek krijimet e shkrimtarëve që jetojnë jashtë Shqipërisë. Botuesi Bislim Ahmetaj, në përcjelljen e librit të ri "Metafora e arratisur", thotë "miqtë e mi të mërguar, poezia juaj u kthye ne atdhe". Antologjia poetike "Metafora e arratisur" përmbledh krijimet e 15 autorëve, të cilët janë të njohur dhe jo shumë të njohur tek ne. Këtë herë, ata nuk i bashkon fati i mërgimtarit, por krijimtaria, gjuha e artit. Ejvis Xhajanka, ka qenë, psh., një emër i ri në letërsinë shqiptare të viteve '90, por që tani rikthehet me zërin e saj. Po ashtu, edhe Vitore Stefa-Leka apo Sokol Rragami etj. Nuk është hera e pare që historia e letërsisë shqiptare njeh ishuj letrarë jashtë territorit shtetëror. Nuk është thjesht distanca që u jep vlerë krijimeve poetike të këtyre 15 autorëve, por krijimtaria e tyre. Në këtë liber përfshihen poezi edhe nga Arbër Ahmetaj, Arsim Ferizi, Bekim Hashani, Deshnim Hebibi, Gani Azemi, Kadri Osmani, Leom, Liman Zogaj, Lirie Berisha-Mala, Luan Burimi, Mardena Kelmendi e Ramiz Cacaj.

***
ARBËR AHMETAJ ose SHKRIMTARI PA LEJE!

"Riva H.", libër me tregime dhe ese, botoi "Mergimi a&b" Tiranë-Gjenevë-Prishtinë, 2003
Nga: Mehmet ELEZI

...ai e zgjon në mes të natës djalthin dhe e urdhëron t'i mbushë ujë të freskët në pyllin gjysëm ore larg, megjithëse çesmja e shtëpisë gurgullon. Urdhri, si dhe herë të tjera, është i padiskutueshëm. Pushteti i urdhëruesit është i zi, i hekurt. "Dhe une nuk bëj shaka me bukën e gojës", mendon djali. Dhe është "stinë e llurbtë vrasjesh. Banorët e qytetit nuk merrnin dot frymë së renduri: shtëpi-varreza ". Djali niset nën një qiell terri e shiu pa fund. Kalon pa u tutur përskaj varrezave, "A nuk jam edhe vetë një i vdekur i sojit të veçantë?". Dhe ia sjell ujin. Dhe eprori e pi ujin. E pi ujin dhe vdes në vend. Djali kësaj here e kishte mbushur bidonin në një gropë varri! A do ti mbysë vallë këtë race mizore, uji i varreve që hapin vetë?
Tregimi është i shkurtër, tri-katër faqe. Asnjëri prej tregimeve të vëllimit (Arbër Ahmetaj, Riva H., MërgimiA&B, 2003) nuk është më i gjatë se kaq. Në tri-katër faqe lëviz një dramë e pamëshirshme, e thellë, e akullt. Riva H. hip në tren me foshnjën që nuk zgjohet, as kur i përplaset kryet për faqen anësore. "Ka gjumë të rëndë" thotë Riva H. Asaj nuk i lëviz ashku i syrit as kur dikush dëshiron me ia pa fytyrën e mbuluar pjellës së saj. Edhe kur e urojnë "e paç me jetë të gjatë" ka fuqi me u përgjigjë "faleminderit". Fytyra e foshnjës nuk zbulohet, por zbulohet tragjedia shkallë-shkallë. Prej dritares së vagonit të trenit "Riva H. hodhi përsëri shikimin jashtë. Shiu nuk pushonte, fusha të kalbura në shi, njerëz të squllur, pemë të zeza, sorra të zhurmshme, shtylla të shtrembëra, mullarë të shembur, pellgje të ndyra, shtëpi si kuti, kuti të zeza si arkivole, arkivolë të vegjël, një fushë e tërë e mbushur me arkivole të vegjël, të zinj, fëmijë të vdekur që hynin nëpër arkivole, arkivole që hynin vetë nëpër varre, varre që udhëtonin me tren, vdekje që zhvendoseshin në hapësirë, hapësira të bëra lëmsh me kohën, vdekje që kanë ndodhur nesër e do të varrosen dje, treni rraset i tëri në tunel". Brenda kësaj fjalie me një ritëm tragjik si ai tren me foshnjën e vdekur në prehër të Riva H. është nyjëtuar tërë gjëma e nënës së re. Bashkë me hijen "e vrugët, ngjitëse, veshtullore, torturuese" (të shkaktarit: cilit është?) që "rrinte pezull mbi kokat e tyre". Bashkë me përmbysjen (apo thjesht përzierjen) e kohëve: "vdekje që kanë ndodhur nesër e do te varrosen dje...". Fjalitë janë tepër të shkurta. Gjithçka është e kursyer, drita sidomos. Skenat e errëta përthyhen herë pas here ftohtë, nëpër vezullime poetike të platinta, që zdritin disi, po nuk fëshfërijnë. Këto vezullime nuk kalojnë kurrë në lirizëm. Ndonëse edhe vetë është "një metaforë e arratisur", autorin e ndjekin pas pejsazhet bjeshkëtare të dimrit të dyfishtë të vendlindjes që ka lënë pas. Një ankth kafkian, pa emër, rri i varur gjithkund. Ndihet prania e tij qysh në titujt: Engjëj në mjegull, Rrëshqitja, Hija, Ankth, Guri, Poshtërimi, Qentë, Neveria, Gunga, Uji i varreve, Paemri, Uria, E paftuara... Këta tituj janë si emrat në dyert e shtëpive, për të mos thënë si emrat në gurët e varreve (herë-herë në disa kundraja, a nuk është e njëjta gjë?). Kush merr frymë prapa dyerëve-gurë ose gurëve-dyer të këtyre tregimeve? Në njërën anë janë njerëzit e një regjimi totalitar, ngulfatës, në anën tjetër viktimat e tij. Palët njëjtësohen nga emblemat (Lenini, për shembull, në tregimin me të njëjtin titull), por më shumë nga vetë qenia e tyre ashtu siç është: e pamëshirshme ose tejet njerëzore - ata; me dinjitet të heshtur nëpër pusin e vuajtjes - të tjerët. E të tjerët janë shumë. 'Edhe një vajzë njëmbëdhjetëvjeçare që ende s'kupton gjë prej kësaj bote është befasuese me karakterin e saj. Ajo ha rregullisht bukë me gjalpë përballë shokut të saj të ngushtë të uritur. Dhe kur s'i pëlqen, e hedh mizorisht në ferre, diku skaj oborrit të shkollës, copën me gjalpë e nuk ia jep shokut të saj të unshëm. Arsyen e zbulon vete një ditë me dy fjalë të vetvetishme. Djali i zgorfulluar për bukë me një lloj proteste "pothuaj drejtpërdrejt", pa anafolë, i reciton një poezi për urinë. Ajo e prekur shqipton."Unë të dua". Thotë vetëm kaq, me një protestë të brendshme, nga që ky nuk e ka kuptuar urine e saj të tjetërfartë. "Elona qe femër dhe jo një copë bukë ". Ne mënyrën e të treguarit ka diçka prej stilit të Heminguejit: krejt shkujdesshëm, ftohtë, me dramën qe vorbullon nën një shpërfillje të jashtme për rrjedhën e fjalëve. Nën akullin e përhimtë të kësaj shpërfilljeje dhimbja nxin. Drama ngjizet me shpërthye fill aty, pak më vonë, vetëtimë e zeze. Sintaksa e fjalisë është krejt shqipe. Fjalë të shpërfillura të gjuhës së gjallë, trajta të shqelmuara, si paskajorja herë-herë, zënë vendin e natyrshëm të mohuar padrejtësisht. Në zgjidhjet e papritura ka diçka prej 0'Henrit, pikërisht pakujtimin. Por zgjidhja nuk vjen si truk. Eshtë logjika e brendshme artistike që çon në atë zgjidhje, bash kur ti nuk e pret. Aty kah fundi i viteve tetëdhjetë, Arbër Ahmetaj pati botuar (në gazetën Zëri i Rinisë) një roman të shkurtër me titull "Letër nga varri" Kritika me sa me kujtohet pati heshtur (kritika zyrtare ishte e çoroditur: ç'kah do të marrë anija e shtetit në stuhinë e madhe që po afrohej?). Në atë roman të shkurtër A. Ahmetaj megjithatë trokiste pa pyetur a do t'i lëshojnë vend ne odën zyrtare të artit.
Me këtë përmbledhje tregimesh ka përsëritur të njëjtin "gabim": ka hyrë i mvetësishëm, pa i njoftuar zyrat ose përfaqësuesit e tyre në bashkësinë e artit. A do të ngërmohet e do të klithë zonja e potfuqishme PP, PushtetParja me dellin e çuar mbi balle: "Kush je ti që kërkon të bëhesh shkrimtar pa lejen time!"? Se kështu klith pa prâ këto kohë zonja PP. Por klithma e saj ka një veçori të rrallë, të pashembullt. Eshtë klithmë e shurdhët. E megjithatë dëgjohet si kurrnjë tjetër dhe është fuqiplotë. Se klithma e saj është shurdhëri, shpërfillje, përbuzje, përbetim, bojkot për të gjitha ato talente e vlera që nuk bëjnë pjesë në listat e fshehta e të hapura të saj. Në listat e zemrës të zonjës së pa zemër PP, të zonjës së ftohtë PushtetPare. Se zonja PushtetPare është njëherësh edhe pronare e Tempullit të Shenjtë, Shtëpisë sonë të Madhe të Artit. Bën protokollin e vlerave njësoj ose afërsisht si dikur, bën protokollin e vlerave duke i shërbyer tabakët e llamarinave për tabaka të argjendta e xhingla-minglat për xhevahirë. Ajo, zonja e plotfuqishme e këtij vendi, PolitParja. Në tryezën e zonjës PP, verërat e zgjedhura nëpër gota kristaline, përzihen padashje me ujin e varreve të shkrimtarëve, të atyre që janë varur dje, të atyre që janë ekzekutuar prej togës së pushkatimit, në një gurajë të zezë, a në një gojë përroi. Të atyre që vriten nga pak çdo ditë sot, prej shoqërisë së institucionalizuar që quhet shtet, në harrim të plotë, të mënjanuar qëllimshëm. Vriten dhe as kronikat e zeza nuk e thonë një fjalë për ta. Sepse edhe kronikat e zeza i kontrollon zonja e plotfuqishme PushtetPare. Sepse gjaku i shkrimtarëve të vrarë kësisoj është hyjnor, e shuarja e tyre e ngadaltë nuk lë pllanga në rrugë. Vriten thjeshtë sepse nuk pranojnë me ia mbushë bidonin zonjës PP në një burim, rruga e të cilit shkel përmes varreve...!